Rize’den Yansımalar – Kasım 2011

Rakmn zirveye çktğ Kavrun Yaylas’nda dere yamacnda ciğerlerimizi mis kokan dağ havasyla doldurup bir yandan da ötedeki ahşap yapdan damağnz çatlatan taze çay yudumluyorsanz ve çevreniz türlü türlü kelebekler tarafndan sarlp güneş arada bir yüzünü size gösteriyorsa bence bir tebessüm fazla olmasa gerek.

İnsan bu doğal güzelliği ile büyüleyen ortam aklnza hemen o soruyu getiriyor: “Acaba Kaçkarlar daha iyi bir açyla alabilir miyim?” Hele hele bir buzağ da size modellik yapmşsa.

Ne güzeldir dolmas, yerel halkn tabiriyle vurmas… Hele de yannda msr ekmeği varsa doyulmaz tadna… Lezzetinin yan sra zengin D vitamini oranyla sağlk deposu karalahana, Doğu Karadeniz’in bize sunduğu bir armağan.

Yanlarna gidip selam verdiğimde Hemşinli üç genç bayan sohbet ediyorlard. “O anlatr, o anlatmay çok sever.” deyip Fatma Teyze’yi işaret ettiklerinde de teyzem bana merakl gözlerle bakyordu. Anlattklar, yörenin diğer yaşllarnn anlattklarndan çok da farkl saylmazd. Onlardan bahsetmeyeceğim. Bende yer eden: “Yaş 75 ama ayaklar yorulmamş kzm.” dedikten sonra benim “Ya yürek?” şeklindeki soruma eliyle ve mimikleriyle öyle bir “Ohooo” çekti ki, aslnda görülmeye değerdi.

Doğu Karadeniz’de arazide erkeklerin çalşmas pek alşlagelmiş bir durum değil. Ancak Ahmet ile Salim’in farkl gerekçeleri var. Onlar, Rize’nin Veliköy Köyü’nde uçsuz bucaksz topraklar olan bir köylünün arazisinde yerel tabirle “Yarclk” olarak adlandrlan uğraşla topraklarn türlü türlü bakmlarn yapp hasadn yarsna ortak olarak geçimlerini sağlamaktalar. Bu karede ise Ahmet ve Salim gün boyunca topladklar çay, fabrikalara satma maksadyla çay bezlerine doldurup bağlyorlar.